Intra-Muros
Teksten van Peter Verhelst op scène gebracht door Hugo Koolschijn en Kitty Courbois
Een muziektheaterstuk over politiek, geweld, macht, utopie, willekeur, seks, het leven en de dood.
In Intra-Muros regisseert de Italiaanse dichter, filmmaker en romanschrijver Pier Paolo Pasolini zijn laatste film. Hij houdt een monoloog, waarin hij nadenkt over politiek, geweld, macht, utopie, willekeur, seks, het leven, de dood. Pasolini's moeder luistert naar haar zoon en levert commentaar. Soms lijkt ze bezeten te worden door een ander personage dat dwangmatig erotische scènes beschrijft. Maar vooral is er de troost van een engelachtige stem, de stem van zijn jong gestorven broer.
Een en ander roept herinneringen op aan Salò, o le 120 giornate di Sodoma, de confronterende film waarmee Pasolini het fascisme genadeloos analyseerde.
De acht jonge muzikanten vertolken, naar analogie van de zestien adolescenten in Salò, de kinderen van linkse intellectuelen die de wraak van het fascisme ondergaan.
In Intra-Muros zijn de muzikanten zo vergroeid met hun instrumenten dat ze de binnenkant van het lichaam verklanken.
Misschien regisseert Pasolini in Intra-Muros niet zijn laatste film, maar zijn eigen dood.
Productie:
Een productie van Muziektheater Transparant en BL!NDMAN in coproductie met Toneelgroep Amsterdam en Concertgebouw Brugge in samenwerking met het Kaaitheater.
Geen speeldata beschikbaar